...... ik ben jullie het vervolg van de bergtocht nog schuldig ;)

Nou, ik zal jullie in of uit de droom helpen!

Na een dutje en een stevig ontbijt stapte ik om 10 uur de deur van de Oberstockenalphütte uit. Vol frisse en goede moed vertrok ik naar het beneden. Mijn doel was de Hinterstockensee. Ik kwam erachter dat het, zo s'morgens vroeg, toch nog wel erg koud was. Dus heb ik alle vesten en mijn jas maar aangedaan. Ik had ook een capuchon, dus die zette ik ook maar op. Dan kon in elk geval mijn pruik niet afwaaien..

Het bleek dat het in plaats van alleen maar afdalen ook klimmen was naar de see... Daar was ik niet echt op voorbereid, mijn conditie laat op dit moment nog erg te wensen over!

Maar ook daar kan ik aan werken.. Aangekomen bij de Hinterstockensee was de zon inmiddels tussen de bomen door komen schijnen..erg welkom, dan kon ik weer een vacht verwijderen

De see was prachtig! Er waren veel mannetjes aan het vissen, grappig gezicht.. Ik liep naar het mittelstation, en dacht daar mijn weg naar de beneden te kunnen vervolgen... Maar ik wijzigde mijn plannen want direct naar beneden lopen zou maar 1,5 uur duren. En het was nog maar bijna elf uur en dan zou ik wel erg vroeg weer bij mijn oranje wagentje staan..

Dus heb ik de route via de Vordenstockenalp genomen. Die liep werkelijk heel mooi. Bovenlangs heb ik het hele meer rondgelopen. Ik heb foto's kunnen maken die ik tot nog toe alleen maar in een vakantieblad zag staan. - nieuwsgierig? Check de foto's op picasa..

- https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/PicasaVerhaal3Deel2?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJ6OnNnOpbOVaA&feat=directlink

Tot mijn verrassing kwam er ook nog een waterval.... Na de waterval gaf de wegwijzer aan dat ik naar boven moest, klimmen dus. Na 10 minuten dacht ik dat mijn hart uit mijn lijf zou kloppen en hield ik maar even pauze om weer op adem te komen. Geen probleem, kon ik gelijk van het uitzicht genieten.. Ik liep tussen de graslanden door naar de volgende top, vanwaar ik deels de trotti-bike weg en deels de wegwijzers volgde. Blijkbaar was deze route niet zo heel erg bekend en geliefd, ik kwam geen mens of dier tegen en de trotti-bikes kwamen op weg naar beneden ook niet langs suizen,....

Bij een hoop stenen nam ik een lunchpauze, deze keer zonder koffie..

Toen ik het saai begon te vinden en er een straffe wind begon te waaien, ging ik verder. Ik keek niet verbaasd dat het pad door het bos bleek te gaan. Hier viel het des te meer op dat ook in Zwitserland de herfst is begonnen. Prachtig, al die verschillende tinten van de bomen! Het bos duurde me alleen te lang, ik was de bomen zat, had geen uitzicht en wilde weer een pauze, maar een pauze tussen de bomen, daar had ik ook geen zin in...

Ik was dan ook heel blij toen ik eindelijk bij een huis en weiland aankwam. Ik legde mijn plunje naast me neer, gaf mijn benen rust en mijn voeten wat verfrissing. Ondertussen nam ik wat foto's en bereidde ik me alvast mentaal voor op de afdaling naar het Talstation, op het bordje had ik namelijk gezien dat het nog 50 minuten was.... en ik dacht er met 15 minuten al wel te zijn..! Viel dat even tegen.....

Eenmaal beneden was het erg warm en dus zocht ik een winkeltje op, zodat ik daar een ijsje kon kopen.... Blijkbaar hebben de mensen het er snel koud of waren ze al op de winter ingesteld, ze keken namelijk heel raar dat ik daar, op het bankje voor het winkeltje, in mijn blouse met korte mouwen een ijsje zat te eten...

En zo was ik na 2 dagen wandelen om 4 uur weer terug bij mijn hut..

De volgende dag kon ik gelukkig uitslapen, ik had een late dienst. Tijdens deze late dienst kwam natuurlijk de vraag of de bergtocht goed was verlopen.. Ik antwoordde dat ik de REGA niet nodig heb gehad... Maar dat ik me wel 15 jaar ouder voelde omdat ik nogal allerlei verschillende spieren een beetje heel erg voelde... Tsja, en toen kreeg ik het snuggere antwoord dat spierpijn heel normaal is als je zulke bergwandel-bewegingen niet gewend bent..

En toen brak de dag aan dat ik een belangrijk evaluatiegesprek had met de afdelingsleiding. Het maakte me totaal niet zenuwachtig, ik heb tot nog toe geen grote steekjes laten vallen. Ik heb geloof ik een plek in het team veroverd en het werken macht mir SpaB... En dat klopte ook, ik kreeg de complimenten dat ik zo snel in het team geïntegreerd was. Dat er op dit moment een hele leuke sfeer hangt op de afdeling én dat ik daar mede aan bijdraag... Goed om te horen toch, ik geloof dat mijn eigendunk een stukje gestegen is...

En het mooiste was nog, ik moest maar alvast gaan bedenken of ik twee jaar ging blijven, want: Nur eins, ist fast keins. Tsja, er kan hier natuurlijk nog vanalles gebeuren.... maar 2 jaar is waarschijnlijk te lang. Iedereen wordt ouder en dan mis wel erg veel van ieders leven! Bovendien moet ik na een jaar een Zwitsers kenteken gaan aanvragen en krijg ik als ik straks oud ben 2% minder pensioen.... Maar het komt er geloof ik op neer dat waar ik eenmaal ben, ze me niet goed meer kunnen missen... oef, dat klinkt verwaand!!

De afgelopen 2 vrijdagen ben 'uit' geweest, ik ben met een collega en de Nederlandse stagiaire van de GH naar de stad geweest. We aten bij de Mc Donald en daarna vonden we op de Muhleplatz een heel leuk café und kuche.

Ze hebben er heerlijke cappuccino en de taart is eigengemaakt. Tsja, het is gewoon heel gezellig om door Thun te lopen... Ik kan niet zeggen dat het een stad is die nooit slaapt, maar ik kan wel zeggen dat het tot laat druk en gezellig blijft!

Tsja en als klap op de vuurpijl ben ik van de week met de bus -de bushalte is heel gelukkig voor mijn deur...- naar het BRH gefahren.... want, ik was zo dom om de aanjager aan te zetten op de accu en niet op de motor.. dit deed ik niet zomaar... Ik moest namelijk krabben want ik was een beetje gemakzuchtig geweest en had gedacht dat het heus nog niet ging vriezen en dus legde ik niets over mijn voorruit.... Toen ik eindelijk zover was dat ik een beetje door de voorruit kon kijken zei mijn tot nu toe trouwe beestje ik ga jou niet vervoeren, ik heb geen accu meer en houd Ruhetag!

Dus liep ik naar beneden om de bus te nemen bleek dat ie net voorbij was gekomen en moest ik een half uur wachten... In dat halve uur ben ik weer naar mijn hut gelopen en heb ik ff de afwas opgeruimd en gebeld naar het BRH dat mijn auto zich verweigert had en dat ik om 7.20 de bus zou nemen.... Niemand vond het een grote ramp dat ik iets later was, ik vertelde ook met een heel onnozel gezicht dat ik mijn auto nog maar 2 maanden heb en dat ik de winter nog niet heb meegemaakt en dat ik nog muss herausfinden wat het handigste is.... De volgende dag ben ik naar de kringloop gegaan en heb ik een oud laken en deken gekocht zodat ik die over de gehele auto kan leggen en ik hopelijk als er straks echt sneeuw en ijs is niet al te veel tijd kwijt ben aan het krabben!

Ciao!