Dag allemaal,

Terwijl ik gister nog door een zonnige Hauptgasse van Thun liep, schrijf ik nu dit verhaal terwijl er sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen... We gaan november al tegemoet en wie kent het oude gezegde niet: Wanneer oktober blinkt in het zonnegoud, de winter komt dan, snel en koud!

Maar over de toekomst en het sneeuw en skiplezier dat hopelijk nog komen gaat kan ik niet schrijven. Daarom iets over wat ik -o vorige week alweer- heb gedaan...

Afgelopen donderdag en vrijdag was ik vrij en had ik zaterdag een late dienst. Ik dacht, dat is nu een uitgelezen kans om is een uitstapje te gaan maken. Ik had gepland om naar Lauterbrunnen te gaan, een prachtig dal omgeven van bergen, rotsen en watervallen. Die watervallen zijn daar mogelijk door het smeltwater van de Monch, Eiger en Jungfrau. Een leuk hostel had ik gevonden en ik zou telefonisch een dag van tevoren een reservering maken...

Helaas, het ging niet door! Door de vele regenval (die regen was op de hoogste toppen sneeuw..) en de mooie zonnige dagen nadien, zorgden voor veel wateroverlast. Er zijn hier een paar dorpen afgesloten geweest door modderstromen en de riviertjes die buiten hun oever traden.. De dalen Grindelwald, Lauterbrunnen, Kandersteg en Frutigen zijn ook gesperrt geweest, de wegen waren behoorlijk kapot gegaan en tunnels stonden blank..

Dus precies in de tijd dat ik naar de Staubbachwasserfälle in Lauterbrunnen wilde gaan was het hele dal waarschijnlijk nog afgesloten.. Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen en niet voor een wegversperring komen te staan. Zo diende internet mij opnieuw, deze keer om wat anders op te zoeken. Het maakte niet zo heel veel uit wat, als het maar niet al te ver weg was en er maar een hostel, budget-hotel, alphütte, berghütte of bergrestaurant op de route lag...

Na veel zoeken, mogelijk route's en tips tegenkomend, heb ik uiteindelijk de beslissing gemaakt om naar de Stockhorn te gaan. De Stockhorn is een berg, op deze Stockhorn brand in het donker immer en altijd, als een rots in de branding, een lichtje....De Stockhorn zelf zie ik altijd bij daglicht en het lichtje zie ik als ik mijn venster uitkijk altijd in het donker..

En zo maakte ik vorige week woensdagavond mijn koelbox klaar, sneed ik brood en pakte ik wat te koeken en snoepen...Ook bedacht ik welke temperaturen ik zou kunnen verwachten en wat ik allemaal nodig zou kunnen hebben aan (warme) kleding, (zak)messen, camera en meer wat ik zou kunnen gebruiken wanneer ik in zou sneeuwen..

Donderdagmorgen ging ik nog even vlug langs de Aldi Suisse... kocht een paar lekker broodjes en donuts, waarmee ik eenmaal boven aangekomen, mee kon gaan ontbijten.

Een ontbijtje met donuts en verse koffie bovenop de Stockhorn met uitzicht op het dal en meer van Thun, wie droomt daar nu niet van...?? Voor mij was het mogelijk... Dankzij een lieve vriendin van mij, had ik een thermoskan die ik voordat ik wegging nog even vol gooide met vers gezette koffie!

Nu, in elk geval heb ik eenmaal bovengekomen, genoten en heb ik alles zeer bewust, niet alleen gefotoshopt maar ook in mij opgenomen!

Toen ik genoeg had van de grote hoogte maakte ik een begin aan de afdaling... Bij het restaurant Stockhorn zat ik nog even op het dakterras,, dat kwam omdat de zon heerlijk scheen en er een heerlijke loungestoel stond... Ik stond me toe om mijn ogen even een moment te sluiten... Toen ik nieuwsgierig was geworden naar wat ik nog meer tegen zou kunnen komen liep ik weer verder..

Mijn rugzak was eigenlijk wel een beetje heel zwaar,

Onderweg hield ik regelmatig halt, om de gezonde lucht op te snuiven en stil te staan bij de pracht en schoonheid die God ons door middel van de natuur geeft!

Toen ik bedacht dat ik wel een lange pauze had verdiend en zou kunnen gebruiken zocht ik een mooie steen op, om een ontbijtkoek uit Nederland de nuttigen en de rest van mijn koffie op te drinken, om zo het aantal kilo's in mijn rugzak nog wat te reduzieren... Ook las ik wat uit mijn boek dat ik op het laatste nippertje nog in mijn rugzak drukte.. Ik weet niet of jullie het weten, maar ik houd wel van nippertjes...

Ik vervolgde mijn weg door middel van de bordjes te volgen met daarop Mittelstation Chrindi en Berggasthaus Oberstockenalp. Eenmaal daar aangekomen liep in mijn onderkomen voor de nacht voorbij... en wel met een volgend doel, de Oberstockensee!

Deze Oberstockensee ligt op 1665 meter hoogte en is omgeven van bomen en bergen. Je kunt er zelfs heel mooi op Forellen vissen. In de winter is het daar ook mogelijk om te ijsvissen..

Bij deze wunderschöne zee at ik een verlate lunch... Eigenlijk was het gewoon picknicken.. mijn zakmes deed dienst om mijn brood met wat boter en jam te besmeren.. daarna kon ik het goed gebruiken om een appeltje te schillen... Trouwens, we kennen brunchen, maar is er ook een woord voor een verlaat lunchen zodat je s'avonds niet zo vroeg en veel hoeft te eten?

Mijn collega's hadden het grapje gemaakt dat ik met de REGA bij hun zou worden afgeleverd, dan kon ik gelijk verzorgd en gerehabiliteerd worden nadat ik gevonden was in het Walt.. Moet je niet heel gek opkijken dat als je daar lekker zit een REGA hoort aankomen... en die dan ook nog is boven je hoofd cirkelt en naar beneden duikt.. Ik dacht ze komen me halen ook al mankeer ik niets..

Het vissersechtpaar dat ik later toen ik om het meer was gewandeld sprak, wist me te vertellen dat het wegens een militaire oefening was en dat ze daar militairen hebben afgeleverd...

Om 4 uur liep ik terug naar het Berggasthaus... zodat ik kon aanschouwen waar ik mijn hoofd te rusten kon leggen die avond... het was een heel aardig echtpaar, dat daar met koeien en kinderen een huis heeft. Dat ze, omdat ze op de zolder een Matratzenlager hebben gemaakt, in de zomermaanden ook verhuren aan avonturiers cq wandelaars.. De menukaart vertelde me dat ik ook tomatensoep met room kon gaan eten, waarbij dan vers Brood zou worden geserveerd... aangezien ik ook wat warms wilde eten heb ik besloten om daar lekker van de genieten. Met een paar plakjes Goudse kaas kreeg het nog een Hollandse tintje ook!

Er waren nog 2 wandelaars die hetzelfde gedacht hadden als ik, twee meiden hadden ook een matrasje geboekt. Heel gezellig Duits gekletst met deze dames, we speelden een paar potjes Ligretto en we keken wie zich het meest ergerde aan pionnetjes... Deze dames hadden overigens, bij gebrek aan een douche in het gasthaus, een duik genomen in de Oberstockensee!!! Brr het was toch eigenlijk wel erg koud vertelden ze later.. Niet heel gek lijkt me!

Ik en ook de 2 dames, kropen vroeg onder de wol. Van al het bergwandelen, dat we normaal gesproken niet zo intensief doen, waren we wel erg moe geworden.. Het bleek dat we vergezelt met het schijnsel van zaklamplicht naar boven moesten... Ze hadden namelijk geen stoom daarboven!

Tsjonge, het was wel even terug naar vroeger tijden! Want.... er was niet alleen geen licht, het was er ook vreselijk koud!!! Niet heel verwonderlijk, als je namelijk de deur doorging naar de toilet, zag je dat het 2e gedeelte van de zolder niet geïsoleerd was, waarbij het getimmerde hout grote kieren vertoonde ...

Gelukkig lagen er omdat er voor 30 personen plaats is, meer dan genoeg dekens. Ik ben dan ook gewoon zo brutaal geweest om 2 dekens en 2 kussens te gebruiken..

Ik zal alvast verklappen dat ik - ondanks dat het zodra ik mijn handen boven de dekens uitstak om te bibberen was - heerlijk heb geslapen! Ook het ontbijt smaakte lekker, goed om de dag mee te beginnen.

Maar, wat ik de volgende dag allemaal gezien en beleefd heb, laat ik even over aan jullie fantasie...!!!

~ Wordt vervolgd ~ LG Reinata

Voor wat fotos zie: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/PicaseVerhaal3Deel1?authuser=0&authkey=Gv1sRgCK3SsqzYvOnQEQ&feat=directlink