het einde is in zicht..
Grüssech,
Wie geht es mit euch...? Het is 04.00 in de Nacht, ik heb weer Nachtdienst en dus zoals altijd neem ik dan de tijd om een verhaaltje te schrijven voor het slapen gaan...
Het zijn de laatste Nachtdiensten die ik in het Reha-Zentrum heb gehad... waarom dat hebben jullie tijdens de vorige aflevering al gelezen, maar daarover straks meer!
Het is alweer even geleden dat ik vakantie had en voor 2 weken op repatriëring naar Nederland ging. Na de Nachtdiensten in begin Juni heb ik een halve dag en een halve nacht geslapen en
toen in de auto gesprongen om mezelf naar Nederland te taxiën! Het liep allemaal gesmeerd, 3.45 weg 12.45 aangekomen. In heel Zwitserland en Duitsland niet fout gereden en kom ik in Nederland neem ik de verkeerde afslag en beland ik bijna weer in Duitsland! Tsja krijg je he als je alles zonder Tom wil doen...
Ik had net mn auto uitgepakt, twas nogal veel zooi... maar nu had ik tenmiste wel de helft van mijn spullen en mijn winterkleren alvast meegenomen uit Zwitserland. Heb ik weer wat meer ruimte in mn hut in Goldiwill...
Het feit was dat huize Schipper op hett moment dat ik aankwam gewoon leeg was... iedereen had iets te doen... Gelukkig heb ik nog een lieve vriendin die dat wist en me even met een welkomstbezoekje kwam vereren! Thanx he!
Het waren heerlijke weken, volgepland met vanalles en nogwat.... shoppen, concert bezoek, familiebezoek, uitslapen, relaxen, mn oranje wagentje pimpen door middel van de winterbanden voor zomerbanden om te wisselen...
Trouwens dat oranje met HOLLAND sticker paste heel goed bij het EK... er zijn er veel die denken dat HOLLAND erop staat omdat ik een of andere voetbalfan ben.. nou laat ik die mensen uit de droom helpen, dat is niet zo..
De vorige keer schreef ik het al, ik moet afscheid gaan nemen van het Berner Reha Zentrum, ik had na een heerlijk jaar dat omgevlogen is, de balans opgemaakt.
En de som van plussen en missen is dat ik beter weer terug kan gaan naar daar waar ik al het grootste deel van mijn leven heb gewoont.....
Het is echt een combinatie van factoren die me zeggen dat nu de tijd is gekomen om het leven in nederland weer op te pakken. Want JA, ik heb het hier nog steeds goed en fijn en ik vermaak me prima, zowel in mijn vrije tijd als tijdens mijn werk en NEE, ik heb geen heimweh!!!
Natuurlijk bij tijd en wijle mis ik weleens iemand, maar het is meer dat ik veel verpas van wat zich in Nederland afspeelt. Daarnaast gaat het Reha-Zentrum het hoofdgebouw verbouwen en blijft het team van G3 van personeel wisselen.
Ik had 2-3 maanden opzegtermijn. Dus ik heb mijn baan vroeg genoeg opgezegd, met het weten dat ik nog geen vaste baan in NL had. Een groot risico dus...
Ik kwam tot de conclusie dat er genoeg vacatures zijn voor verpleegkundigen, maar dat niet alles direct aan mijn wensenlijstje voldeed. Dus heb voortdurend internet afgezocht, op zoek naar de passende vacatures. En dat was niet zonder succes, in die weken dat ik thuis was ben ik ook op solicitatiegesprekken geweest.
Bij beide instellingen kon ik aan de slag, blijkbaar zagen ze het allemaal wel zitten..
Deze nieuwe job zal een leuke uitdaging worden, mede omdat ik na verloop van tijd ook bezig zal gaan met kwaliteitszorg, projecten en de nieuwe ontwikkelingen volgen en mogelijk omzetten naar de praktijk! Ik kijk er naar uit mijn horizon nog weer verder te verbreden..
Kortom; afscheid nemen van een omgeving waar je met plezier bent geweest is niet makkelijk, maar het feit dat er op een ander stukje van Europa weer nieuwe doelen wachten maakt veel goed. Ik laat veel achter en het zal de eerste tijd weer in Nederland ook niet makkelijk zijn, maar ik weet dat ik er ook weer veel voor terug krijg!!!
Zoals een wijze een zei: Langzaam ontstaat de weg om te gaan.....
Nu nog even wat vanuit Zwitserland zelf...Op een mooi zonnige dag ben ik naar de Schynige Platte gegaan.. Daar kan je naar toe met een tandradbaan, het is gewoon een ouderwets treintje dat vanuit Wilderswil vertrekt. http://www.jungfrau.ch/nc/de/tourismus/ausflugsziele/schynige-platte/erlebnisse/
Vanaf de Schynige platte heb je een wunderschön aussicht over de Thuner- en Brienzersee!!! Nog mooier dan vanaf de Niesen. De Niesen en Stockhorn kon je vanaf de Schynige Platte trouwens ook prachtig zien... En wandelen dat kun je er..! Naar boven ben ik geklommen, naar Panoramapunkt Daube; aussicht noch besser!!! Daar even op adem gekomen en de schaduw opgezocht, want het was toch wel erg warm. Toen weer verder gewandeld naar de Oberberghorn, een steile klim met als laatse een trap naar de horn... Echt wel leuk en supermooi was het! Met een grote omweg ben ik weer terug naar het Bahnstation gelopen. Onderweg kwamen de 3 toppen weer in zicht; 3 keer raden welke, Eiger, Monch en de Jungfrau!
Tussendoor meegebrachte koffie gedronken, ijsje gegeten en water gedronken; hoort er allemaal bij! Onderweg geen Edelweis gevonden, alleen in de Alpengarten een bloemetje...:( Zie de foto's.)
En dan ben ik nogop een dag dat het echt niet zo mooi weer was naar Montreux gegaan, dat is een schattig klein plaatsje aan het meer van Geneve. Helaas heb ik geen fotos want ik was zo dom om mijn camera te vergeten..! Vandaar kan je ook het bekende kasteel zien: Château de Chillon. Ik ben er helaas niet in geweest.
Veel oude straatjes en gebouwen hebben ze er nog. Echt klein maar fijn, want ik was vrij snel weer uitgekeken. Maar ik had mezelf beloofd om ook nog te relaxen, en wel in een Thermalbad. In Greyere hebben ze er een, heerlijk was het. Alleen niet te vergelijken met de veluwse bron. Die is echt 10 groter en mooier!
En afgelopen zaterdag, voor mijn nachtdienst ben ik nog naar Solothurn geweest, dat zou een leuke Stadt zijn... Ik wilde er al een hele tijd heen, maar omdat het toch wel 50 minuten met de auto is stelde ik het telkens weer uit en deed ik iets anders. Nu, het was een Stadt.... eigenlijk niet zo heel groot. Maar wel gezellig, ik had mooi weer dus dan ziet er een Stadt er vanuit de Turm van de Kathedrale er nog leuker uit!
Lekker door de stad gelopen, kijkje op de markt genomen. De echte oude gebouwen bekeken en op de foto gezet.... Heerlijk in het park een ijsje gegeten en aan het water gedagdroomt....
Mooi was het dat er midden in de stad een stand was met allerlei christelijke boeken, voorbijgangers schonken ze er een. Ik knoopte een praatje aan met de dames van deze stand, ze vonden dat het evangelie begon in de stad waar ze wonen omdat er toch echt veel medeburgers zijn die niet geloven. Mooie gedachte, zouden we in Nederland ook vaker moeten doen. Maar wat is het lastig om je geloof in een andere taal uit te leggen.
Toch wel fijn dat ik als ik weer in Nederland woon, altijd naar een kerk kan waar ik de prediking van harte geloof. Hier zijn de reformierte kirche ook wel goed hoor, maar toch heb ik altijd het gevoel dat er een stukje is dat 'vergeten' wordt. Nadeel is echt dat ze 1x in de 14 dagen kerk hebben en dat je dus iedere keer weer een andere dienst op moet zoeken en je zodoende nergens 'bij aan kan sluiten'. Maar in deze zomermaanden zijn er weer de Nederlandse kerkdiensten, ik ga mijn best doen om die te bezoeken. Gezellig tussen de vakantiegasten
Overigens moet je op dit moment niet hier op vakantie komen, het zonnetje is al een paar dagen niet te zien. De voorspellingen zijn dat het volgende week mooi weer is maar daarna isweer helemaal mis en zijn regen en onweer te verwachten. Dus wil je echt een zonvakantie, ga dan gewoon met de auto een paar kilometer verder... totaan Ticino of Italië..!
En dan ben ik op het moment druk met af en toe wat inpakken... want straks zal ik alles wat ik heb in mijn auto gaan pakken, zodat ik mijn hut op kan zeggen... Ik ga namelijk heel Augustus met de trein onderweg zijn door Zwitserland. Ik zal de bergpassen nemen en de mooie Viaducten passeren. Van stad tot stad en van Hostel tot Hostel. Zoals het eruit ziet gaan het allemaal heel leuk worden..!!! Ik kan niet wachten om te vertrekken, en het onbekende tegemoet te reizen..;) Meer ga ik nu niet daarover schrijven, tzt kunnen jullie wat op facebook vinden... als ik aangekomen ben in NL zal ik wel verslag doen zodat jullie een beeld krijgen van wat ik allemaal gedaan en gezien heb.
Zo, nu ga ik de laatste weken tegemoet. Ga ik defitief Zwitserland achter me laten, maar zullen ook mijn sporen hier achter blijven. En de vele mooie herinneringen zijn voor altijd in mijn geheugen opgeslagen, die kan niemand er meer uitkrijgen..!
Liefs uit Zwitserland, ik groet jullie allen!!
Fotoreportage..
weer wat nieuws..
Gruessech Liebe Leser,
Het is alweer even geleden dat ik iets van me heb laten horen. Nadat ik vakantie had van 10-16 Maart is er weer veel veel gebeurd. Ik ben eind Maart even in Nederland geweest..! Toen ik het vorige verhaal schreef kon ik er nog niets over zeggen want het was een verrassing voor de 50e verjaardag van mijn moeder... Het was zeer geslaagd! Ook mijn vriendinnen wisten niet dat ik in Rijssen zou zijn en al de gezichten van ongeloof en verbazing zal ik niet meer vergeten!
Het was een superweekend, en ik heb een deel van de familie weer even kunnen spreken. De terugreis naar Basel was minder fijn. Toen ik op Schiphol aankwam keek ik deze keer vol ongeloof naar de borden met vertrekkende vluchten... er stond namelijk geannuleerd..
Na wachten en navragen bleek het dat dit kwam omdat ze in Frankrijk aan het staken waren en het vliegveld Basel-Mullhouse-Freibourg is. Wat betekent dat er een deel, in dit geval de landingsbanen in Frankrijk liggen. Sta je dan met je goede gedrag, ik heb een hele dag op Schiphol gezeten en ben 's avonds naar Genève gevlogen, om daar de nacht op een bankje door te brengen en de volgende morgen vroeg de trein naar Thun te nemen.
Ik heb aansluitend de hele dag geslapen want ik had net als nu, een paar nachtdiensten voor de boeg. Zoals jullie kunnen merken heb ik ook dit alles weer overleeft.....
En het het leuk, na een avonddienst zijn 2 collega's nog bij me op de borrel geweest. Omdat het al laat was en we zin in iets warms hadden heb ik de knakworstjes die ik nog uit Nederland had, warm gemaakt... En met een beetje mayo vonden ze deze knakworstjes echt superlekker, zo lekker dat ik het verzoek kreeg om terug uit Nederland een pallet vol mee te nemen... Nou kzal kijken hoe ver ik ga komen.. En ik heb nog wat Hollands uit de kast gehaald... En wel een voor ons heelnormale boterkoek. Ik had voor de pauze die we in een dagdienst altijd zo rond half 3 hebben voor iedereen een stukje meegenomen... Onze arts-assistentin vond de boterkoek zo lekker dat ze vroeg of het naar een geheim recept was... ik zei nee hoor het is gewoon een hollandse fertig-mischung. En toen heb ik voor de aardigheid de volgende dag ff op internet rondgekeken. En daar vond ik genoeg recepten, alleen jammer voor haar niet een in het Duits! Maar voor alles is een oplossing, ik heb er gewoon een in het Nederlands uitgedrukt en haar mondeling verteld wat precies de bedoeling is. En zo had ik die dag ook weer een goeie daad gedaan..
Begin Mei ben ik een paar dagen naar Luzern geweest. Erg leuk! Het weer viel gelukkig mee. Er was opgegeven dat er buien zouden komen en dat de zon maar matig zou schijnen. Toen ik op woensdag 2 mei in Luzern aankwam en mijn Hostel gevonden had, ben ik omdat het boven verwachting zonnig was, naar de binnenstad gelopen om daar een Luzerner-card te kopen. Zodat ik kortingen had op verschillende museums en ik daarnaast de komende 72 uur onbeperkt met de bus en een korte strecke met de trein kon gaan.
De wandeling naar de stad was een grote gok, ik had geen idee waar te gaan... maar ik wist dat ik vanzelf wel zicht zou krijgen op de stad. Het hostel stond net buiten de stadskern en de directe wegen stonden niet meer om de stadsplattegrond die ik in het Hostel had gekregen. Maar het kaartje gaf aan dat er iets hoger dan de stad zelf, een vestings en verdedigingsmuur om luzern ligt. Deze muur was mijn doel, vandaar uit kon ik namelijk een mooi overzicht krijgen van Luzern en het vierwoudstedenmeer. Het was er prachtig, de bomen in knop en de narcissen en tulpen nog mooi in bloei. Ik heb heerlijk door een gezellige winkelstraat kunnen lopen, waarna ik uitkwam op de beroemde houten brug van Luzern. Natuurlijk een paar foto's gemaakt, zodat ik ook dé foto heb waar japanners en chinezen zo op kicken...
De Frühstückzeiten waren tot 9.30, dus dan moet je er zoiezo een beetje op tijd uit.. Omdat het mooi weer was en het er een beetje helder uitzag ben ik die donderdag vol energie naar de stad getogen, om daar de boot te nemen naar Weggis. Daar zou ik dan met de gondel naar Rigi-middenstation gaan. Vanaf het middelstation zou ik vervolgens naar de top van de berg Rigi lopen. Zo heb ik het ook gedaan, het was een heerlijke wandeling naar boven. Wel een beetje erg steil en dus klimmen en puffen geblazen.... Maar met onderweg mooi zicht op de 'armen' van het vierwoudstedenmeer.
Eenmaal bovenaan gekomen nam ik uiteraard een heerlijke mok cappucino met dementsprechend een warme Apfelstrüdel...! Omdat het op de top toch wel erg waaide, besloot ik na korte tijd om weer naar beneden te gaan. Ik zou eigenlijk ook weer naar beneden lopen, maar omdat het meer klimmen was dan ik had gedacht, heb ik het steilste stuk naar beneden met de tandratbaan afgelegd. Eenmaal weer aangekomen bij de gondel hoorde ik in een al wat oudere dame in het Nederlands zeggen dat er nog een plaatsje naast mij op dat bankje vrij was en dat ze daar maar is even ging zitten. Ik antwoordde heel netjes in onvervalst Nederlands; natuurlijk mevrouw dat kunt u zeker doen. Waarop ze verwonderd vroeg, sprak je nou Nederlands tegen me?
En zo raakte ik aan de praat met een echtpaar dat sinds 3 jaar in Küssnacht woont. Dat ligt aan een van de uitlopers van het vierwoudstedenmeer. Aangezien ik wanneer ik terug wilde komen in Luzern eerst met de bus naar Küssnacht zou moeten boden ze me aan dat ik wel mee kon rijden... Erg spontaan! En omdat we eigenlijk wel heel gezellig aan de klets waren sloeg ik dat aanbod niet af. Eenmaal aangekomen in Küssnacht moest ik nog even een Kaffee mit Küche met ze nuttigen, omdat ik eigenlijk al wel weer een heel tijdje geleden koffie op had en ze me daarna naar het station zouden brengen weigerde ik dat natuurlijk niet. En zo was er toen ik met de trein weer in Luzern kwam weer een prachtige dag voorbij gevlogen.
Op vrijdag was het ook nog mooi weer en die dag heb ik heerlijk gewoon in de stad doorgebracht, souvenierwinkeltjes afstruinen naar iets dat ik nog niet heb en verder gewoon doen waar ik zin in had. Ik ben naar de Gletschergarten geweest, dat is een inmiddels beschermde opgraving van een gletscher. Ruim 20 miljoen jaar geleden zou Luzern nog niet hebben bestaan en is er op die plaats in de Eistijd, door opwarming van de aarde een gletscher ontstaan. De uitslijpingen die er toen in de rotsen/grond is gekomen zijn nog te zien. De Gletschergarten ligt midden in de stad naast het berühmten Löwendenkmals. Dit Monument is in 1821 naar het Modell van B. Thorvaldsen in die Wand van een vroegere Sandsteinbruches gehauen. Het herinnert als een Allegorie van de stervende Leeuw aan de Ondergang van de Schweizergarde beim Sturm auf die Tuillerien in 1792. s'middags ben ik naar het park direct aan het meer gelopen. Hier heb ik heerlijk gewoon van het zonnetje kunnen genieten!
En toen was er nog de Zaterdag, toen was het echt geen mooi weer. Maar dat was helemaal niet zo heel erg. In Luzern heb je namelijk een heel leuk Verkehrshaus, met Planetarium en een groot filmscherm -vergelijkbaar met het Omniversum. Ik heb in vogelvlucht de ontwikkeling van allerlei verschillende vervoersmiddelen gezien, van trein tot klein vliegtuigje. Leuk om een keer te zien. Maar eigenlijk kon ik wel gewoon de hele middag in het Planetarium doorbrengen, het heelal, met bijbehorende mysteriën, is werkelijk fascinerend! Tegen een uur of 5 was de lol er wel af en nam ik de bus terug naar het hostel, waar mijn auto nog geparkeerd stond. Parkeren bij het hostel was namelijk easy en kostte niets. En zo begon ik na 4 heerlijk dagen in Luzern te zijn geweest weer aan de terugweg. Deze terugweg ging door tunnels en over de Brünigpas, deze Brünigpass ligt op 1008 meter hoogte en verbind het Berner Oberland in Kanton Bern met het Kanton Obwalden in der Innerschweiz.
Na weer even 2 weken lekker te hebben gewerkt ben ik op een vrije dag nog een keer naar de Niesenbahn geweest, de berg Niesen zie ik altijd als ik aan het werk ben. Wel ontspannend om weer even echt te bergwandelen. Alleen daar boven op 2364 meter hoogte was het vrij koud en er stond eigenlijk te veel wind... Dus ben ik minder lang daar boven geweest dan ik eigenlijk wilde. Maar het uitzicht op de Thunersee en Brienzersee was erg mooi. Ik kon zelfs het Berner Reha Zentrum in zijn volle glorie zien.... Leuk om te zien in welk contrast ons grijze gebouw zich bevindt.
Op de afdeling heeft inmiddels wisseling van de wacht plaatsgevonden. We hebben afscheid genomen van het afdelingshoofd.. en die heb ik eens even mooi terug gepakt... Ik werd namelijk altijd Antje van Pikantje genoemd, naar een Duitse Reclame met een blonde Hollandse dame over de Hollandse kaas. Deze reclame heb ik opgezocht en uitgeprint en samen met een zakje met blokjes Goudse Hollandse kaas als afscheidskadotje verpakt! Echt ik zou dat gezicht bij het openmaken eigenlijk wel hebben willen zien!!
De nieuwe afdelingsleiding is aan hun nieuwe taak begonnen en ze gaan er het beste van maken. Door alle veranderingen en 3 nieuwe collega's die nog goed ingewerkt moeten worden en hun plekje moeten vinden, is het op het moment hectisch en heeft iedereen als het erop aankomt wel iets te klagen. Maar ook daar slaan we ons doorheen. Het is voor een afdeling ook wel eens goed dat er weer frisse wind van buiten komt.
En het houd niet op met veranderingen... Er gaat namelijk een collega met pensioen, een gaat er een opleiding doen en een gaat er een reis maken. Daarnaast ga ook ik weer weg. Ik stop per 31 Juli met werken in het Berner Reha Zentrum... Mijn collega's vinden het niet leuk en ik moet er op dit moment ook nog niet aan denken dat ik hier tussen de Zwitsers niet meer zal wonen. Ik heb dit besluit eindelijk na veel wikken en wegen genomen. Eigenlijk heb ik het hier nog veel te goed, ben ik de afdeling nog niet zat, heb ik nog lang niet alles van die Schweiz gezien en heb ik absoluut geen Heimhweh!!! Maar toch, mijn leven hangt om het zo maar te zeggen, tussen 2 werelden. En dan komt de vraag ga ik mijn leven hier verder actief verder uit- en opbouwen of ligt de toekomst niet in die Schweiz en moet ik, hoe moeilijk ook, beslissen om terug te gaan naar mijn Nederlandse kikkerlandje...???
Maar ik geloof wel dat ik de juiste knoop nu doorgehakt heb...en als ik eenmaal in Nederland Heimweh terug heb naar de heerlijke bergen, mijn vrijheid, mijn appartement, het bernisch-duitse gekeuvel, de Zwitserse Franken en de gezelligheid van het team en het Berner Reha Zentrum dan weet ik mij ook weer gesterkt nieuwe uitdagingen en door alle lieve mensen om mij heen!!! En was het Zwitserse gras toch echt groener, vind ik in NL geen leuke baan en wil ik weer terug? Dan ben ik weer van harte welkom en krijg ik met een telefoontje gewoon weer een contract aangeboden....
Over 3 weken heb ik heerlijk 2,5 week vakantie en tuf ik met mijn Oranje wagentje terug naar Nederland. Ik heb al veel op de planning staan en ga het hele land door, dus het zou zomaar kunnen dat je me tegen gaat komen....
Zow, genoeg geschreven, in een volgend verhaal zal ik jullie vertellen hoe het in Nederland was.....
Liebe Grüsse, Ciao! Reinata
enne voor een indruk van luzern,, neem gerust een kijkje...
Vakantieverhalen..!
Ik moet weer is even de tijd nemen om jullie op de hoogte te brengen van mij wel en wee hier in Zwitserland. De afgelopen weken en zelfs maanden, heb ik van vakantie naar vakantie geleefd.
Aangezien een werkend mens meer werkt dan dat hij vrij heeft schijnt het normaal te zijn om na een week vakantie alweer uit te rekenen wanneer we weer vrij zijn of vakantie hebben.... (uitzonderingen daar gelaten..
Jullie denken misschien dat ik alleen maar vakantie aan het vieren ben. Als ik de heerlijke berg- en voorjaarslucht opsnuif lijkt het daar wel een beetje op ja, maar voor mij is het alleen maar écht vakantie als ik een hele week vrij ben!
Nu, het toeval wilde dat ik in Februari 1,5 week vrij was en ik bezoek kreeg van mijn vriendin en haar zusje. Waarna na 1,5 week mijn broer en schonezuster mij op kwamen zoeken en ik ook (weer) een week vrij was!
De eerste vakantie week heb ik aan de Schwarzsee doorgebracht en de tweede week heb ik, voor mij niet bijzonders, in mijn hut doorgebracht.
Daar aan de Schwarzsee was het heerlijk. De see was dichtgevroren en we hebben op eigen risico erop gelopen, gedanst, geschaatst en gewoon in de sneeuw gelegen... We hadden een huisje gehuurd en het was naar de see maar een half uurtje lopen. Op de zaterdagavond nadat ik daar was aangekomen ging het flink sneeuwen! Wel handig want het was ook eigenlijk wel de bedoeling dat we gingen skiën. En met skiën is het zo, hoe meer verse sneeuw hoe beter!
Ik had om mijn skivaardigheden nog enigszins te verbeteren, op de maandag voordat de visite uit Holland kwam, nog een skiles genomen. Die les had ik pas om 16.00 dus ik had nog even de tijd om zelf te zien hoe goed-of juist slecht ik het skiën al onder de knie had. Het was echt leuk, aan het eind van de skiles ben ik gewoon een combinatie van de blauwe en rode piste afgegaan.... Het zal voor degenen die al jaren met skivakantie gaan vast een eitje zijn geweest.
En op donderdag zijn we alledrie - een voor een op mijn ski's- nogmaals de piste afgegleden...
Deze vakantie in de sneeuw zou voor mij niet leuk zijn geweest als we naast het skiën ook nog wat anders hadden gedaan! En zo geschiedde, vooraf hadden we internet een beetje bekeken en gezocht naar leuke uitdagingen in de buurt van de Schwarzsee...
Een van deze uitdagingen was een bezoekje aan het ijspaleis
Enne wat dacht je van sneeuwwandelen? We dachten dit met een stelletjes speciale sneeuwschoenen -van die dingen die je onder je eigen schoenen bindt- te gaan doen.
Maar toen we daar aankwamen bleek het nog middagpauze te zijn. En aangezien we geen zin hadden om te wachten besloten we om te gaan wandelen zonder die dingen. Dat zou ook best wel gaan lukken. En anders zakten we toch een beetje weg in de sneeuw..? Daar kunnen we ook nog wel tegen.. Het was een prachtige wandeling, de wanderweg was niet echt heel duidelijk te zien. En toen we op een punt uitkwamen dat we niet meer wisten waar we heen moesten zijn we gewoon dwars door de sneeuw, over een steile helling naar beneden gegaan. Prikkeldraad en paaltjes kwamen we niet tegen aangezien die toch ondergesneeuwd waren... Het ging met grote paarden stappen, want bij iedere stap zakten we een meter weg in de sneeuw. Maar dit was nu echt het ultieme sneeuwwandelen, we konden af en toe de sneeuw gewoon proeven..
Ow, en laat ik niet vergeten, iets wat je als je een sneeuwliefhebber bent, ook echt een keer moet hebben gedaan...; op een sleetje van een piste af! Er was daar speciaal op vrijdagavond de mogelijkheid om een ticket voor de stoeltjeslift te kopen en van 19-21.00 zo vaak als je wilde met je sleetje over de verlaten en verlichte piste naar beneden te razen. Ik geloof dat we een stuk of 5 keer zijn geweest. Eerst gingen mijn vriendin en ik beide met 1 sleetje. Alleen mijn sleetje was niet zo snel, bovendien lag er vreselijk veel mulle-prut sneeuw. Toen hebben we de sleetjes achter elkaar gebonden, dat wilde ook niet echt, maar het was wel lol! Daarna hebben we besloten om gewoon met z'n 2-en 1 slee te nemen! Dit was echt het beste, we gingen zo snel dat de sneeuw om onze oren vloog. En het mooiste, aan het eind van de piste was een klein heuveltje, hier konden we heel perfect gewoon door de lucht jumpen. Om een metertje verder weer met sleetje en al te landen.... Tip: doe dit niet als je niet tegen blauwe plekken kan! ;)
Aan het einde van de vakantie week zijn we nog een paar dagen in mijn hutje geweest, even in Thun rondgelopen en heerlijk genoten van het prachtige weer. En omdat de Thunersee erg laag water had, konden we in de bedding lopen en aan het rand van het water staan! Met tegelijkertijd prachtig zicht op dé 3 toppen van Zwitserland; de Eiger, Monch en Jungfrau! Zo, flitsflits, de sprookjesfoto voor in de National Geographic ook weer op onze camera!
Tussen mijn 2 vakanties door heb ik niet zoveel uitgespookt... de plichten van de huisvrouw roepen ook... huisje poetsen, wassen... keertje gezond koken.... Daarnaast werken om toch genoeg uren in de maand te maken... Dus; geen tijd voor uitstapjes..
De familie-vakantie was ook heerlijk! We zaten heerlijk rustig in mijn hut, niets moest en alles kon.
Leuk voordeel was dat ik weer allerlei lekkere dingen uit Nederland kreeg. Ik kan nu weer een lekkere appel-kaneel cake gaan maken... want de mix daarvoor kennen ze hier niet..
We hebben geskied op de Niederhorn en zijn heerlijk wezen wandelen op en bij de Oeschinensee. De cappuccino met als toevoeging heerlijk warme Apfelstrudel in vanillesaus smaakte overigens heerlijk!
Omdat we ook een dagje gerelaxd hebben, dat wil zeggen uitslapen en boekje lezen in het zonnetje, maar toch aan het einde van de middag nog even wat wilden doen hebben we het kasteel van Thun nog van binnen bekeken. Als ik heel eerlijk ben is het uitzicht uit de 4 torens mooier dan de tentoonstelling binnen...
Het mooiste van de hele week was toch wel de tocht naar de Schilthorn. De Schilthorn is een ronddraaiend restaurant. In het restaurant kan je ongelofelijk ver kijken; het meeste wat je ziet zijn de witte toppen. Van onder andere de Eiger, Monch en Jungfrau; maar ook heel in de verte de Mont Blanc! En op deze plaats is ooit jaren geleden een James Bond film opgenomen...
Op vrijdag toen ze vanuit Basel om 22.00 de Nachttrein terug naar Utrecht zouden nemen zijn we tegen lunchtijd met mijn Hollandcar naar Basel getuft om zo de stad Basel nog even te kunnen genieten.
Ook deze vakantie is alweer meer dan een week geleden... De tijd is gevlogen! Dat komt omdat het werk toch het grootste gedeelte van de dag in beslag neemt. En als je dan ook tussendoor nog een paar nachtdiensten hebt en overdag dan een beetje slaap in moet halen...
Trouwens, ook niet te vergeten, we moesten in de nacht afgelopen zaterdag op zondag een uur korte slapen..... Maar heel fijn, nu is het s'avonds weer langer licht en is er meer zon, licht en ruimte om na het werken de rest van de dag nog te genieten!
Zo, dit waren in notendop de afgelopen 2 maanden... vanaf nu moet ik toch echt weer mijn goede voornemens beter in acht nemen om jullie eens in de maand een verhaaltje te vertellen...
Rest mij nu nog jullie goede Paasdagen te wensen!
De groeten uit een zonnig en lenteachtig Zwitserland!
vakantie vriendinnen: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/VakantieVriendinnen?authuser=0&authkey=Gv1sRgCLOQoM-ns6ethQE&feat=directlink
Vakantie albert en janneke: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/VakantieAlbertEnJanneke?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKzHse7Dm_SeCQ&feat=directlink
'Ik ben de nachtwacht en de klok slaat...'
Daar zit ik dan, ik doe een poging om weer eens een verhaal te schrijven... Het is Nacht, tijd: 1.15, en ik loop hier de wacht (2/4)..
Eigenlijk is het erg rustig, daarom heb ik over een kwartiertje even een Znacht verdient... Dat wil zeggen, de 3 afdelingen van het Hoofdgebouw nemen gezamelijk even een pauze...
Het is mijn eerste reeks Nachtwache en er zullen er ongetwijfelt nog meer gaan komen!
Raar is het wel, als een mol overdag slapen en als iemand die een beetje of helemaal in de war is het Dag en Nachtritme omdraaien..
In deze nachtdienst viel er ook wel weer wat te beleven, zo is er een patient die om 02.00 uur zijn Droge, in het Nederland Drugs, moet krijgen. Deze drugs spuit de patient dan zelf in en mag het 3 keer proberen... Alleen hadden wij het grote geluk dat we de sleutel van de lade waarin deze Drugs is afgesloten niet kunnen vinden! Tsja en wat doe je dan? Het kan niet wachten tot morgen omdat anders de patient ontwenningsverschijnselen krijgt en ook heel goed mogelijk flippen... En zoiets wil je nu ook niet midden in de nacht! Dus maar actie in de tent.. Apotheek geprobeerd, misschien kunnen we ergens -lijkt me niet waarschijnlijk- daar nog Drugs vinden..? Volgende stap: wie heeft er avondddienst gehad en mogelijk de sleutel meegenomen? Dat was niet moeilijk om uit te vinden......
Maar dan moet je zo iemand voor alleen een sleutel uit zijn of haar bed bellen, ook niet heel grappig! Toch maar gedaan, een slaperige stem zegt ja is wel heel goed mogelijk dat ik de sleutel nog in de zak van mijn uniformjasje heb zitten....ik kom wel even naar jullie toe. Op dat moment was diegene maar wat blij om dicht bij het REHA Zentrum te wonen! En zo kon de Drugs ruim 3 kwartier later toch gegeven worden... wij blij, de patient was namelijk al wakker geworden en zeer onrustig.... maar wist toch ook niet zoveel van onze stress want ging doodleuk naar het balkon om er nog even eentje te roken.. Je zou maar afhankelijk zijn van deze troep!
Er is van het jaar 2012 alweer een maand voorbij, wat gaat de tijd snel. Ik kan het niet stopzetten zodat ik nog beter van 30 cm sneeuw en 10 graden onder nul kan genieten...
Ik kan de tijd echter ook niet versnellen zodat deze nachtdienst sneller ten einde is, ik sneller vakantie heb en het eerder weer lente is!
Live gelukkig nieuwjaar wensen kon ik mijn vriendin en mijn zusje. Ze zijn rondom oud en nieuw een weekje in Zwitserland geweest, waardoor ze de oliebollen en appelflappen moesten missen... maar dat was eigen schuld, ik had namelijk gevraagd of ze geen kant en klare mee konden nemen. Maar volgens hun ze hadden al zoveel, ik citeer: zucht-zucht wat wil je allemaal wel niet uit NL hebben? heb je het in die Schweiz dan zo slecht had dat je ons wel 20 kilo laat meenemen...
Maar het was een heerlijk week! Op rutschbretten (om met mej. m.t.e. Schipper te spreken: kont-dingen) naar beneden, even laten zien waar ik eigenlijk werk, naar Thun om wat te shoppen, Kasteel Gruyere nabij Fribourg bezocht, met de Grindelwaldbus naar Bussalp om daar met de slee naar beneden te gaan...
En dan heb ik het nog maar niet over het feit dat ik even heen en weer ben gereden naar Basel om de dames weer op het vliegtuig te zetten. Want dat was wel wat zeg, de zenuwen waren duidelijk bij een van de dames aanwezig: het liefst ga ik zo vlug mogelijk naar het vliegtuig dan weet ik tenminste dat ik op tijd ben! Helaas, een gebrek aan Schipper-genen... want als je die namelijk hebt doe je alles relax en het liefst op het nippertje..
Na een paar dagen vrij hoort ook weer een werkweek.... Veel gedaan, ingesprongen voor zieke collega's, overuren opgebouwd, NORO-bacteriën weer uit het BRH gejaagd en door alle drukte zelf ook bijna ziek. Iedere keer had ik telkens maar 1 dagje om wat bij te komen en dat is om het werk even achter me te laten toch echt te weinig... Maar gelukkig had ik toen ik met verfriste krachten aan de werk 6-daagse begon, het heerlijke vooruitzicht van 3 dagen vrij.... met inhoud!
Ik ging namelijk naar Innereriz om te skieën!
De volgende dag had ik natuurlijk wel overal een beetje blauwe huid, maar dat heb ik kunnen compenseren door naar een Thermalbad te gaan. Het was er heerlijk, alleen zag het hele complex er op internet veel groter en mooier uit. En viel het in vergelijking met de veluwse bron wel driebubbelend tegen..
Tussendoor heb ik, toen het weer eens een prachtige dag was, gelopen naar het reha-zentrum. Dat is ongeveer 35 minuten. Heen was prachtig mooi, alleen na het werken s'avonds om 9 uur in het donker weer terug was minder... Daarbij hebben we als afdeling gehoord dat het Zentrum van het kanton een groot geldbedrag heeft gehad, om zo het hoofdgebouw te renoveren. Wat betekent dat er vanaf september een hoop herrie in het huis is.... En we krijgen een nieuwe afdelingsleiding, de huidige afdelingsleider gaat nog een opleiding doen. Meerdere mensen uit het huis wilden wat nog wat anders van de zorg zien. Zodoende veel verschuivingen, ook op de Orthopedie afdeling G3. Nieuwe collega's, huidige collega's weg. Kortom: einde Maart ziet de afdeling en personeelsbezetting er weer heel anders uit... Maar wel weer leuk! En verder houd ik me bezig met de 'normale' dingen van het leven, boodschappen doen, jongerenavonden terugluisteren, wat lezen, wat uit- en op zoeken, shoppen, naar een zwitserse kerkdienst en niet te vergeten msn'en en skypen... Ik verveel me dus echt niet!
Owja waar jullie niet raar van op zullen kijken: over 2 weken op 18 februari vier ik weer vakantie!
Wat moet ik nog meer vertellen? Owja, mijn zuster heeft minofmeer gevraagd of ik me überhaupt nogwel in Zwitserland bevind, of was mijn weblog soms met vakantie?
Liebe Grüsse, Nachtschwester Reinata
En voor een paar fotos: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/Reinata?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJGC-YeW6dHJHw&feat=directlink
Het laatste verhaal van het jaar...
Beste lezers,
Jullie zullen bijna al wel denken dat ik overvallen ben door een lawinestorm en door de REGA opgehaald.... dit is echter niet zo hoor..
Naast het werken doe ik nog heel veel meer, maar daarover straks meer!
Allereerst wil ik jullie allemaal een goede, gezellige en gezegende kerst toewensen. Daarnaast de beste wensen voor het nieuwe jaar! Ik hoop dat we de kracht en wijsheid mogen krijgen die we ook in het komende jaar weer nodig hebben.
Maar dan.... wat heb ik in de afgelopen maand allemaal gedaan? Als ik werkelijk alles van dag tot dag moet schrijven ben ik overmorgen nog bezig!
Laat ik beginnen met het feit dat ik zo af en toe op een S-horn blaas. Tsja, van het een kwam het ander, een collega van me vroeg me namelijk mee naar een konzert van haar. Ze speelt in een koperen blaasvereniging. Aangezien ik vroeger alleen maar blokfluit heb leren spelen kon ik haar wens om ook mee te spelen niet voldoen... Dus heeft ze aan de dirigent gevraagd of ik dan niet iets anders kon doen..! En zo kwam ik op een Probe, en daar heb ik eigenlijk alleen maar geluisterd. Maar tijdens de borrel na de tijd werd me aangeboden om op een S-horn te spelen en dan ook een beetje les daarin te krijgen... En zo oefen ik zo nu en dan met blazen en ben ik aan het leren hoe ik de toonladder moet spelen... Het is eigenlijk wel moeilijker dan ik dacht..!
Tussendoor ben ik naar Bern gegaan, of ik nu naar Interlaken of Bern ga, het maakt qua tijd eigenlijk niets uit.. Dus voor de kerstmarkt en om te shoppen ben ik naar Bern getuft.. Leuk hoor, ff wat anders dan Thun...
En de blunder van de maand.... Ik zou met de hollandse stagiaire, die inmiddels weer huiswaarts is gekeerd, naar de firstbahn gaan. Daar zouden we ook de first-flieger uit proberen, http://www.jungfrau.ch/tourismus/erlebnisse/fun-action/ Internet had ons verteld dat op de dag dat we zouden gaan, het de eerste dag van het winterseizoen zou zijn.. dus wij blij, gelukkig is ie net open.. kwamen we daar, was ie dicht... Wegens zu wenig schneeverhältnisse gehen wir am 16 Dezember offen...
Nou jah, heel eenvoudig, volgende keer beter! Ik ben hier nog lang genoeg om te zien wat er daadwerkelijk te zien is!
Inmiddels is de maand dat ik in de personeelflat zou doorbrengen alweer bijna voorbij! Heerlijk! Ik heb namelijk heel wat beleefd met een buurman die me toen ik er nog maar net 2 nachten aanwezig was al kwam vertellen dat ik mijn spullen moet afwassen!
Vrijdag ga ik mn zooi weer inpakken en dan kan ik zaterdag -1e kerstdag dus- na mijn vroege dienst weer in mijn appartement! Dan kan ik eindelijk de kerstboom (die ik nog niet heb) optuigen!
En: ik weet niet of jullie het ook hebben: ik heb een witte kerst! Het sneeuwt hier sinds 3 dagen..
Vanavond werk ik voor de verandering een late dienst, leuk werken hoor.... Ik schrijf meestal over de dingen die ik in mijn vrije tijd doe... want iedere keer schrijven hoe hard ik werk is ook zo saai..! Ik werk nog steeds 42 uur per week.. ik heb mijn ritme daarin wel gevonden. In het begin was dat wel wennen, het zijn toch 4 uur meer per week. Het lijken er wenig, maar het is toch iedere dag minimaal een half uur langer werken. Wat maakt dat ik ook later weer in mijn hut ben. En dan zeker in deze donkere dagen, heb ik niet veel Lust meer om nog wat te gaan doen. Dus ik moet het echt hebben van de vrije dagen!
Straks met Silvester (oud en nieuw) heb ik 4 dagen vrij. En dan komen mijn zuster en mijn vriendin! Dat is dus feest! Ze kunnen rekenen op een sneeuwballengevecht..;) We hopen van de sneeuw te genieten en gaan dus ergens heen waar we kunnen sleeën en gaan met de sneeuwfiets naar beneden..!
Morgen heb ik een kort dienstje, want we gaan met het hele team uit eten! Dat wordt wel gezellig... En dan ga ik binnenkort anfangen mit Skifahren! Jippiejee!
Nou, ik wens jullie het goede und bis wiederhören! Und merci viu mal für ihren Reaktionen, die Liebe ich!
En voor het totaalplaatje: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/PicasaVerhaal5?authuser=0&authkey=Gv1sRgCLiB08CO757uIw&feat=directlink
Herzliche Grüssen aus ein verschneiten H'schwendi!
Bezoek uit NL en Grindelwald!!!
Ding Dong..
Ik bel aan met een nieuw verhaal, het is namelijk tijd dat ik laat weten nog niet ingevroren of ingesneeuwd te zijn!
Afgelopen weken heb ik heerlijk gewerkt... Veel late diensten, maar die hebben ook zo hun charme! Dan is er namelijk tijd om de patiënten door middel van 2 rondes wat meer aandacht te schenken. Ik kan iedereen persoonlijk begroeten en ik kan tijd nemen om te spreken over eventueel herstel en het verloop van de revalidatie en hoe het op het moment eigenlijk gaat. Het is, doordat de patiënten voelen dat je de tijd hebt/neemt, meermaals voorgekomen dat er persoonlijke verhalen of problemen naar boven komen. Wat fijn dat wij er dan als verpleegkundigen voor hen kunnen zijn!
Vanaf 9 November heb ik de resterende dagdiensten afgeteld.. ik zou dan vier dagen vrij zijn! En het mooie was dat ik de laatste twee van deze vier vrije dagen naar Grindelwald zou gaan!
En dat niet zomaar of met me and myself... nee dat was vanwege het feit dat ik bezoek uit Nederland zou krijgen! Mijn bezoekster had ik een boodschappenlijst gestuurd... zodat mijn voorraad hagelslag en ontbijtkoek weer aangevuld kon worden! Goudakaas had ik niet nodig,, ze hebben hier gelukkig een Aldi die Goudakaas verkoopt! Die Schweizer kaas stinkt en is alleen te eten als het niet anders kan..!
Maar even terug naar Grindelwald.... In Grindelwald hadden we een hotel geboekt zodat we niet na één dag alweer terug zouden moeten naar mijn Alphut. In Grindelwald is namelijk erg prachtig mooi en er is veel te doen en zien. We hadden alleen de pech dat het op dit moment Vorseizoen is. Dat wil zeggen dat er weinig leven in de bergdorpen is en er veel gesloten is...
Maar geen nood, voor Ria en Reinata is geen berg te hoog..
Dinsdags hebben we bij aankomst gelijk het hotel onveilig gemaakt. Ik weet niet of we iets deden wat eigenlijk niet mocht, maar we haalden de koelbox op en hebben gepicknickt in onze hotelkamer! Smaakte best, een vers bolletje van de bakker met daarop meegebrachte kaas, komkommer en tomaat...
Halverwege kwamen we de bus weer tegen en daar stapten we maar weer in want we bevroren toch wel bijna een beetje. Weer terug hebben we wat door het dorpje gezworven en zijn we de souvenirshops ingedoken. Zelfs ik, ik die nu al drie maanden in Zwitserland woont, voelde zich weer even een ware tourist.
Na wat hangen in een mat en wat avondeten zijn we naar het Zwembad gegaan, want ook dat kon gratis met de Gästekarte. De brochure beloofde dat het water 28 graden zou zijn. Nou mooi niet! Alleen het water van de douche kwam erbij in de buurt..
Terug in het hotel maakten met een masker van Dr. van der hoog en de overgebleven komkommerschijfjes ons eigen ZEN-arrangement... En dat terwijl de radio ons trakteerde op echte Zwitserse Jodelmuziek! Ow en de overgebleven lekkernijen uit de koelbox maakten we ook maar soldaat.
De volgende morgen genoten we van een Frühstück. Twas nu alleen niet echt als in een 5 sterrenrestaurant.. Maar het smaakte en vulde goed, we zorgden in elk geval voor een goede bodem.
Tasje ingepakt en rekening betaald.. dan op naar de Jungfraujochbahn. Dat was 5 minuten lopen. Daar gingen we dan, ging eigenlijk best hoog en stijl naar boven..We stapten uit bij de Kleine Scheidegg, en dat is wel op 2061 meter hoogte. Vanaf daar hebben we gelopen naar de Eigergletscher. Daar kwamen we een Wunderschöne stausee tegen! Deze stausee is omgeven door stenen. Op een aantal van deze stenen (69) staan de namen van de mensen die zijn omgekomen tijdens het beklimmen van de Eiger..
Het hele schouwspel van pracht van de stausee is niet te omschrijven in woorden....
Die weerspiegeling van de Eiger en Monch... het stilleven dat het geeft... het ijs dat gevormd wordt door een paar druppels water dat uit de stenen omhoog spuit.. (.....)
Terug bij het Kleine Scheidegg-station genoten van een heerlijke Cappucino met Apfelstudel met warme Vanillesaus. Ondertussen scheen er een heerlijk zonnetje, het was gewoon echt erg warm! We gingen uit Grindelwald weg met 3 lagen aan, daar boven konden we ons weer half uitkleden..
Na deze (lunch)pauze was het tijd om terug te lopen naar het middelste station, Alpiglen. Het zou rond een uur wandelen zijn. Maar we hebben er wel langer over gedaan, niet heel raar als je: af en toe stil staat om al het natuurschoon in je op te nemen.. af en toe stilstaat om de scherpe berglucht in de ademen.. af en toe stilstaat voor een mooi foto.. een keer een pauze neemt om een appeltje te schillen... Toch waren we toen we bij Alpiglen aankwamen wel blij dat we de rest van de afdaling met de trein konden doen.
Terug in Grindelwald poseerden we nog even voor het Hotel, waarna we terug reden naar Interlaken. Om daar nog even wat te rond te snuffelen en wat te eten.
Donderdag moest ik gewoon werken, waarna we gebruik maakten van de koopavond in Thun.. Vrijdag werkte ik weer een vroege dienst, waarna we op weg gingen naar Bern. In Bern heb ik mijn logee om 20.00 weer op de trein naar Basel gezet. Alwaar ze de nachttrein naar Utrecht nemen kon.. En zo was een week erg snel voorbij..!
Het weekend en gisteren heb ik gewerkt en vandaag en morgen ben ik even lekker vrij!
Gisteravond bunkerden we -3 Hollanders uit het BRH- bij de chinees in Thun! Was heel gezellig en voor herhaling vatbaar..;) Morgen verdwijn ik vanaf half 4 tussen de menigte mensen op een kerstmarkt in Huttwill... Gaat ook leuk worden, met een glaasje Gluhwein oder so.
Rest mij nu nog veel van mijn rommel, kleding, eten, drinken en snuisterijen in te pakken... Mijn alphut is namelijk vanaf zaterdag voor een maand verhuurd. Wat betekent dat ik eruit moet,
Vlak voor de kerst ben ik dan weer terug in dezelfde vakantiewoning.
Zo, jullie zijn weer op de hoogte van mij wel en wee, het is hier nog steeds sneeuwloos en de zonsondergangen prachtig! Vanuit hier wens ik jullie weer alle goeds voor de komende weken!
Liebe Grüsse, Frau Reinata
Voor de fotos: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/PicasaVerhaal4?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMiZ4KCf48TbjwE&feat=directlink
het vervolg..!
...... ik ben jullie het vervolg van de bergtocht nog schuldig ;)
Nou, ik zal jullie in of uit de droom helpen!
Na een dutje en een stevig ontbijt stapte ik om 10 uur de deur van de Oberstockenalphütte uit. Vol frisse en goede moed vertrok ik naar het beneden. Mijn doel was de Hinterstockensee. Ik kwam erachter dat het, zo s'morgens vroeg, toch nog wel erg koud was. Dus heb ik alle vesten en mijn jas maar aangedaan. Ik had ook een capuchon, dus die zette ik ook maar op. Dan kon in elk geval mijn pruik niet afwaaien..
Het bleek dat het in plaats van alleen maar afdalen ook klimmen was naar de see... Daar was ik niet echt op voorbereid, mijn conditie laat op dit moment nog erg te wensen over!
De see was prachtig! Er waren veel mannetjes aan het vissen, grappig gezicht.. Ik liep naar het mittelstation, en dacht daar mijn weg naar de beneden te kunnen vervolgen... Maar ik wijzigde mijn plannen want direct naar beneden lopen zou maar 1,5 uur duren. En het was nog maar bijna elf uur en dan zou ik wel erg vroeg weer bij mijn oranje wagentje staan..
Dus heb ik de route via de Vordenstockenalp genomen. Die liep werkelijk heel mooi. Bovenlangs heb ik het hele meer rondgelopen. Ik heb foto's kunnen maken die ik tot nog toe alleen maar in een vakantieblad zag staan. - nieuwsgierig? Check de foto's op picasa..
Tot mijn verrassing kwam er ook nog een waterval.... Na de waterval gaf de wegwijzer aan dat ik naar boven moest, klimmen dus. Na 10 minuten dacht ik dat mijn hart uit mijn lijf zou kloppen en hield ik maar even pauze om weer op adem te komen. Geen probleem, kon ik gelijk van het uitzicht genieten.. Ik liep tussen de graslanden door naar de volgende top, vanwaar ik deels de trotti-bike weg en deels de wegwijzers volgde. Blijkbaar was deze route niet zo heel erg bekend en geliefd, ik kwam geen mens of dier tegen en de trotti-bikes kwamen op weg naar beneden ook niet langs suizen,....
Bij een hoop stenen nam ik een lunchpauze, deze keer zonder koffie..
Ik was dan ook heel blij toen ik eindelijk bij een huis en weiland aankwam. Ik legde mijn plunje naast me neer, gaf mijn benen rust en mijn voeten wat verfrissing. Ondertussen nam ik wat foto's en bereidde ik me alvast mentaal voor op de afdaling naar het Talstation, op het bordje had ik namelijk gezien dat het nog 50 minuten was.... en ik dacht er met 15 minuten al wel te zijn..! Viel dat even tegen.....
Eenmaal beneden was het erg warm en dus zocht ik een winkeltje op, zodat ik daar een ijsje kon kopen.... Blijkbaar hebben de mensen het er snel koud of waren ze al op de winter ingesteld, ze keken namelijk heel raar dat ik daar, op het bankje voor het winkeltje, in mijn blouse met korte mouwen een ijsje zat te eten...
De volgende dag kon ik gelukkig uitslapen, ik had een late dienst. Tijdens deze late dienst kwam natuurlijk de vraag of de bergtocht goed was verlopen.. Ik antwoordde dat ik de REGA niet nodig heb gehad... Maar dat ik me wel 15 jaar ouder voelde omdat ik nogal allerlei verschillende spieren een beetje heel erg voelde... Tsja, en toen kreeg ik het snuggere antwoord dat spierpijn heel normaal is als je zulke bergwandel-bewegingen niet gewend bent..
En toen brak de dag aan dat ik een belangrijk evaluatiegesprek had met de afdelingsleiding. Het maakte me totaal niet zenuwachtig, ik heb tot nog toe geen grote steekjes laten vallen. Ik heb geloof ik een plek in het team veroverd en het werken macht mir SpaB... En dat klopte ook, ik kreeg de complimenten dat ik zo snel in het team geïntegreerd was. Dat er op dit moment een hele leuke sfeer hangt op de afdeling én dat ik daar mede aan bijdraag... Goed om te horen toch, ik geloof dat mijn eigendunk een stukje gestegen is...
De afgelopen 2 vrijdagen ben 'uit' geweest, ik ben met een collega en de Nederlandse stagiaire van de GH naar de stad geweest. We aten bij de Mc Donald en daarna vonden we op de Muhleplatz een heel leuk café und kuche.
Tsja en als klap op de vuurpijl ben ik van de week met de bus -de bushalte is heel gelukkig voor mijn deur...- naar het BRH gefahren.... want, ik was zo dom om de aanjager aan te zetten op de accu en niet op de motor.. dit deed ik niet zomaar... Ik moest namelijk krabben want ik was een beetje gemakzuchtig geweest en had gedacht dat het heus nog niet ging vriezen en dus legde ik niets over mijn voorruit.... Toen ik eindelijk zover was dat ik een beetje door de voorruit kon kijken zei mijn tot nu toe trouwe beestje ik ga jou niet vervoeren, ik heb geen accu meer en houd Ruhetag!
Dus liep ik naar beneden om de bus te nemen bleek dat ie net voorbij was gekomen en moest ik een half uur wachten... In dat halve uur ben ik weer naar mijn hut gelopen en heb ik ff de afwas opgeruimd en gebeld naar het BRH dat mijn auto zich verweigert had en dat ik om 7.20 de bus zou nemen.... Niemand vond het een grote ramp dat ik iets later was, ik vertelde ook met een heel onnozel gezicht dat ik mijn auto nog maar 2 maanden heb en dat ik de winter nog niet heb meegemaakt en dat ik nog muss herausfinden wat het handigste is.... De volgende dag ben ik naar de kringloop gegaan en heb ik een oud laken en deken gekocht zodat ik die over de gehele auto kan leggen en ik hopelijk als er straks echt sneeuw en ijs is niet al te veel tijd kwijt ben aan het krabben!
Ciao!
Wandel 2 daagse...
Dag allemaal,
Terwijl ik gister nog door een zonnige Hauptgasse van Thun liep, schrijf ik nu dit verhaal terwijl er sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen... We gaan november al tegemoet en wie kent het oude gezegde niet: Wanneer oktober blinkt in het zonnegoud, de winter komt dan, snel en koud!
Maar over de toekomst en het sneeuw en skiplezier dat hopelijk nog komen gaat kan ik niet schrijven. Daarom iets over wat ik -o vorige week alweer- heb gedaan...
Afgelopen donderdag en vrijdag was ik vrij en had ik zaterdag een late dienst. Ik dacht, dat is nu een uitgelezen kans om is een uitstapje te gaan maken. Ik had gepland om naar Lauterbrunnen te gaan, een prachtig dal omgeven van bergen, rotsen en watervallen. Die watervallen zijn daar mogelijk door het smeltwater van de Monch, Eiger en Jungfrau. Een leuk hostel had ik gevonden en ik zou telefonisch een dag van tevoren een reservering maken...
Helaas, het ging niet door! Door de vele regenval (die regen was op de hoogste toppen sneeuw..) en de mooie zonnige dagen nadien, zorgden voor veel wateroverlast. Er zijn hier een paar dorpen afgesloten geweest door modderstromen en de riviertjes die buiten hun oever traden.. De dalen Grindelwald, Lauterbrunnen, Kandersteg en Frutigen zijn ook gesperrt geweest, de wegen waren behoorlijk kapot gegaan en tunnels stonden blank..
Dus precies in de tijd dat ik naar de Staubbachwasserfälle in Lauterbrunnen wilde gaan was het hele dal waarschijnlijk nog afgesloten.. Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen en niet voor een wegversperring komen te staan. Zo diende internet mij opnieuw, deze keer om wat anders op te zoeken. Het maakte niet zo heel veel uit wat, als het maar niet al te ver weg was en er maar een hostel, budget-hotel, alphütte, berghütte of bergrestaurant op de route lag...
Na veel zoeken, mogelijk route's en tips tegenkomend, heb ik uiteindelijk de beslissing gemaakt om naar de Stockhorn te gaan. De Stockhorn is een berg, op deze Stockhorn brand in het donker immer en altijd, als een rots in de branding, een lichtje....De Stockhorn zelf zie ik altijd bij daglicht en het lichtje zie ik als ik mijn venster uitkijk altijd in het donker..
En zo maakte ik vorige week woensdagavond mijn koelbox klaar, sneed ik brood en pakte ik wat te koeken en snoepen...Ook bedacht ik welke temperaturen ik zou kunnen verwachten en wat ik allemaal nodig zou kunnen hebben aan (warme) kleding, (zak)messen, camera en meer wat ik zou kunnen gebruiken wanneer ik in zou sneeuwen..
Donderdagmorgen ging ik nog even vlug langs de Aldi Suisse... kocht een paar lekker broodjes en donuts, waarmee ik eenmaal boven aangekomen, mee kon gaan ontbijten.
Een ontbijtje met donuts en verse koffie bovenop de Stockhorn met uitzicht op het dal en meer van Thun, wie droomt daar nu niet van...?? Voor mij was het mogelijk... Dankzij een lieve vriendin van mij, had ik een thermoskan die ik voordat ik wegging nog even vol gooide met vers gezette koffie!
Nu, in elk geval heb ik eenmaal bovengekomen, genoten en heb ik alles zeer bewust, niet alleen gefotoshopt maar ook in mij opgenomen!
Toen ik genoeg had van de grote hoogte maakte ik een begin aan de afdaling... Bij het restaurant Stockhorn zat ik nog even op het dakterras,, dat kwam omdat de zon heerlijk scheen en er een heerlijke loungestoel stond... Ik stond me toe om mijn ogen even een moment te sluiten... Toen ik nieuwsgierig was geworden naar wat ik nog meer tegen zou kunnen komen liep ik weer verder..
Mijn rugzak was eigenlijk wel een beetje heel zwaar,
Onderweg hield ik regelmatig halt, om de gezonde lucht op te snuiven en stil te staan bij de pracht en schoonheid die God ons door middel van de natuur geeft!
Toen ik bedacht dat ik wel een lange pauze had verdiend en zou kunnen gebruiken zocht ik een mooie steen op, om een ontbijtkoek uit Nederland de nuttigen en de rest van mijn koffie op te drinken, om zo het aantal kilo's in mijn rugzak nog wat te reduzieren... Ook las ik wat uit mijn boek dat ik op het laatste nippertje nog in mijn rugzak drukte.. Ik weet niet of jullie het weten, maar ik houd wel van nippertjes...
Ik vervolgde mijn weg door middel van de bordjes te volgen met daarop Mittelstation Chrindi en Berggasthaus Oberstockenalp. Eenmaal daar aangekomen liep in mijn onderkomen voor de nacht voorbij... en wel met een volgend doel, de Oberstockensee!
Deze Oberstockensee ligt op 1665 meter hoogte en is omgeven van bomen en bergen. Je kunt er zelfs heel mooi op Forellen vissen. In de winter is het daar ook mogelijk om te ijsvissen..
Bij deze wunderschöne zee at ik een verlate lunch... Eigenlijk was het gewoon picknicken.. mijn zakmes deed dienst om mijn brood met wat boter en jam te besmeren.. daarna kon ik het goed gebruiken om een appeltje te schillen... Trouwens, we kennen brunchen, maar is er ook een woord voor een verlaat lunchen zodat je s'avonds niet zo vroeg en veel hoeft te eten?
Mijn collega's hadden het grapje gemaakt dat ik met de REGA bij hun zou worden afgeleverd, dan kon ik gelijk verzorgd en gerehabiliteerd worden nadat ik gevonden was in het Walt.. Moet je niet heel gek opkijken dat als je daar lekker zit een REGA hoort aankomen... en die dan ook nog is boven je hoofd cirkelt en naar beneden duikt.. Ik dacht ze komen me halen ook al mankeer ik niets..
Het vissersechtpaar dat ik later toen ik om het meer was gewandeld sprak, wist me te vertellen dat het wegens een militaire oefening was en dat ze daar militairen hebben afgeleverd...
Om 4 uur liep ik terug naar het Berggasthaus... zodat ik kon aanschouwen waar ik mijn hoofd te rusten kon leggen die avond... het was een heel aardig echtpaar, dat daar met koeien en kinderen een huis heeft. Dat ze, omdat ze op de zolder een Matratzenlager hebben gemaakt, in de zomermaanden ook verhuren aan avonturiers cq wandelaars.. De menukaart vertelde me dat ik ook tomatensoep met room kon gaan eten, waarbij dan vers Brood zou worden geserveerd... aangezien ik ook wat warms wilde eten heb ik besloten om daar lekker van de genieten. Met een paar plakjes Goudse kaas kreeg het nog een Hollandse tintje ook!
Er waren nog 2 wandelaars die hetzelfde gedacht hadden als ik, twee meiden hadden ook een matrasje geboekt. Heel gezellig Duits gekletst met deze dames, we speelden een paar potjes Ligretto en we keken wie zich het meest ergerde aan pionnetjes... Deze dames hadden overigens, bij gebrek aan een douche in het gasthaus, een duik genomen in de Oberstockensee!!! Brr het was toch eigenlijk wel erg koud vertelden ze later.. Niet heel gek lijkt me!
Ik en ook de 2 dames, kropen vroeg onder de wol. Van al het bergwandelen, dat we normaal gesproken niet zo intensief doen, waren we wel erg moe geworden.. Het bleek dat we vergezelt met het schijnsel van zaklamplicht naar boven moesten... Ze hadden namelijk geen stoom daarboven!
Tsjonge, het was wel even terug naar vroeger tijden! Want.... er was niet alleen geen licht, het was er ook vreselijk koud!!! Niet heel verwonderlijk, als je namelijk de deur doorging naar de toilet, zag je dat het 2e gedeelte van de zolder niet geïsoleerd was, waarbij het getimmerde hout grote kieren vertoonde ...
Gelukkig lagen er omdat er voor 30 personen plaats is, meer dan genoeg dekens. Ik ben dan ook gewoon zo brutaal geweest om 2 dekens en 2 kussens te gebruiken..
Ik zal alvast verklappen dat ik - ondanks dat het zodra ik mijn handen boven de dekens uitstak om te bibberen was - heerlijk heb geslapen! Ook het ontbijt smaakte lekker, goed om de dag mee te beginnen.
Maar, wat ik de volgende dag allemaal gezien en beleefd heb, laat ik even over aan jullie fantasie...!!!
~ Wordt vervolgd ~ LG Reinata
Voor wat fotos zie: https://picasaweb.google.com/105629301559403447064/PicaseVerhaal3Deel1?authuser=0&authkey=Gv1sRgCK3SsqzYvOnQEQ&feat=directlink